Akkadın tapıntısı dahiyanə idi. Peyğəmbərin varlığını hiss etdirmək üçün onunla bağlı səhnələrdə kameranın önünə işıq yerləşdirildi. Tamaşaçı hadisələri sanki Həzrəti Məhəmmədin (s) özünün gözlərindən izləyəcəkdi. Personajlar birbaşa kameraya baxaraq onunla danışacaq, dediklərini təkrarlayacaqlar.

“Akkad tamaşaçıların Peyğəmbəri bir insan kimi hiss etmələrinə, lakin bununla bərabər onun bir aktyor tərəfindən təcəssüm etdirilməməsinə çalışırdı”, – Xalid Əbu əl-Fədl deyir.